Wah. Nakasulat na ako ng napakahaba tungkol sa bagay na ito para lang malaman na hindi ko pala siya na-save. Anakkanangtokwa talaga.

Isusulat ko na lang ulit siya, pero malamang mas maikli na. Tungkol kasi iyon sa isang gabing pauwi na ako galing sa Him5, isang internet shop sa building kung nasaan din ang Video City, Wok Dis Way, at Drews sa 3rd floor. Sa likod siya ng Shakeys kung nasa Katipunan ka.

Nasa baba na ako nang makarinig ako ng sigawan galing sa Drews, at biglang sumulpot ang isang lalaki, kumakaripas ng pagbaba sa hagdanan, walang pakialam sa mga kabataang madalas mo nang makikita roong nakalupaypay lang– mga lasing, natutulog, nagsusuka, o kung minsan, natutulog sa sariling suka. Sumisigaw ang mga taong humahabol sa kanya ng “Magnanakaw yan! Magnanakaw!” pero nakakapagtaka, mukha namang nakaporma yung mama.

Ang akala ko dadaan mismo sa akin yung lalaki, kaya naman ganun na lang yung kaba ko. Hindi ko kasi alam kung paano ang gagawin sa ganung sitwasyon. Papatirin ko ba? Bubungguin? Susuntukin? Lalaban ba ako ‘pag may icepick na dala ‘to? Sobrang bilis na ng pag-iisip ko noon. Nakaramdam ako ng magkahalong takot at tapang. Malay mo, maging instant bayani of the day pa ako.

Pero habang iniisip ko iyon, tumakbo yung lalaki papalayo sa akin. Papunta sa loob ng building, sa may bandang Wok Dis Way. Hindi ko alam kung tamang sabihin pero may pagkatanga sa ginawa niya, kasi dead end ‘yun. Pagkatapos ng ilang minuto, balik siya at tumatakbo na papunta sa akin.

Kaso lang, nandun na lahat, nakaharang sa kanya, ang lahat ng mga humahabol sa kanya.

Mga lalaki, tanod, at security guards, kanya kanya ng bato ng suntok sa lalaki. Walo yata sila. Napansin naming medyo nagtatagal na ang panggugulpi nila sa lalaki kaya napasigaw na kami (biglang may nagsulputang mga tricycle drivers sa likod ko) na tigilan na, punit na sa gitna ‘yung magandang dilaw na polo shirt nung mama, dumudugo na ang ulo at ilong, at sigaw na ng sigaw ng “Tama na”. Kinailangan pa naming sumigaw ng paulit-ulit para lang tigilan nila ‘yung lalaki.

Noong tumigil na sila, may ilan-ilan pa ring bumabanat sa lalaki, pero humupa na ang tensyon. Naka-pin sa lupa ang lalaki, dagan-dagan ng ilan sa kanila. Nagmukhang kalmado na ang lalaki habang nakapilipit ang mga braso sa likod niya. Akala ng lahat tapos na. Hindi pa pala.

Sinubukan bigla nung lalaki na tumakas, sinamantala ang pagkakataong wala pa siya sa posas. At sa puntong iyon akala ko hindi ko na makakalimutan ang gabing iyon.

Sa pagtakbo ng lalaki, hindi niya alam na nakapaligid na pala sa kaniya ang mga security guards ng lugar. Habang patakbo siya, sa daraanan niya ay isang lalaking nakatutok na ang baril sa kaniya. Nakatutok talaga. Iyong tipong pulis-ako-putangina-babarilin-kita-pag-di-ka-tumigil na klase ng pagtutok. Nagmukha kasing hindi na iindahin ng magnanakaw ang nakatutok sa kanyang baril, pinapatigil siya ng mamang may baril sa paggalaw ngunit patuloy pa rin siya. Minsan lang sa buhay ko ako nakakita ng ganoon. Isang pagkakataong maaaring makakita na ako sa dalawa kong mata ng taong pinatay.

Buti na lamang, naisipan nung magnanakaw na huminto, nagising ata sa katotohanang may nakatutok sa kanya na baril. Buti na lang talaga, kasi ayokong maging witness sa isang pagbaril at hahabulin ng mga pulis tungkol sa nangyari. Basta, ayokong makakita ng napatay na tao. Baka palagi ko na lang maisip iyon sa bawat sandali, kahit na sa pagtulog ko. Diyos ko po, huwag naman.